Simon De Burbure tekende in Knokke een villa die ademt.
Geen pronkstuk dat schreeuwt om aandacht. Eerder een discreet volume tussen hoge, oude bomen.
Wat hier speelt, is ruimte.
In Knokke is dat zeldzaam. Hier ligt de architectuur niet gestapeld maar gespreid. Je kunt dwalen, verschillende sferen ontdekken. De gaanderij loopt door, het licht filtert tussen de bladeren, schaduwen schuiven over het terras naarmate de zon beweegt. Het is die luxe – niet van oppervlakte maar van beleving – die dit project zijn karakter geeft.
De grote spelers halen hun ontwerpen uit het archief: Exteta kwam met een heruitgave van de ontwerpen van Gae Aulenti, bekleed met stoffen van Jacquemus bij Loro Piana. Onder de gaanderij die gedicteerd wordt door het rimte van de pilaren vinden we het ligbed van Ponti door Molteni. Verder kreeg ook de rotan stoel van Lissoni een buitenvariant, en ons niet onbekend: de Doron van Charlotte Perriand.
