Een hortus conclusus die doet dromen. Ergens te velde, verscholen tussen de weilanden van Munte.
De binnentuin is strak: een Autel-tafel, een donker zwembad, donkere muren die een kader geven aan de wildernis van veldbloemen die zich amper iets aantrekken van die orde. De architectuur dicteert de rust. Het hout van de meubels gaat mee in de zachtheid van het groen, meer dan dat ze de architectuur versterkt.
Binnen en buiten lopen door elkaar. De ommuring maakt van buiten een binnenruimte. De ramen, die volledig openschuiven, maken van binnen weer buiten en de meubels volgen dat spel zonder enige moeite. De kussens doen niet denken aan een buitenafwerking,
Achter het huis geven ramen een doorkijk: velden zo ver het oog reikt, een vijver aangekleed met de keien van Atelier Vierkant, een vuurkorf voor lange avonden, een zitplek in het gras onder de boom.
